| 23/03/2008 |
 Twintig beelden, die elk twintig seconden worden geprojecteerd. Zolang mag een spreekbeurt duren, volgens de spelregels van 'Pecha Kucha'. if | | |
Spreekbeurten weer hip
Vanuit Tokio overgewaaide 'Pecha Kucha'-avonden ook in Brussel succes
Wie er op school van gruwde, zal het moeilijk kunnen geloven: de spreekbeurt dreigt hip te worden. De eigentijdse versie heet 'Pecha Kucha' en verovert langzaam de wereld. Brussel is al verkocht.
Twintig beelden, die elk twintig seconden worden geprojecteerd. Zolang mag een spreekbeurt duren, volgens de spelregels van Pecha Kucha (spreek uit: petsjásja, Japans voor 'blabla'). En dus is het natuurlijk ook om twintig uur twintig op een twintigste van de maand dat organisator Alok Nandi een volgelopen Brussels zaaltje welkom heet. Hij is de man die het internationale fenomeen naar de hoofdstad bracht, in samenwerking met het Crosstalks-project van de Brusselse VUB, dat bouwt aan links tussen universiteit en industrie.
De allereerste Pecha Kucha-avond vond in 2003 in Tokio plaats en werd georganiseerd door twee mensen van architectenbureau Klein Dytham. Ondertussen heeft het zich al in 109 steden over de aardbol verspreid, van San Francisco tot Sydney, van Istanboel tot Delhi. Als een netwerk, met één website, want wie een avond wil opzetten, moet aan het hoofdkantoor de toestemming vragen.
Oorspronkelijk was het met Pecha Kucha de bedoeling creatievelingen een manier te geven om makkelijk nieuwe ideeën aan gelijkgezinden te kunnen presenteren. De derde Brusselse avond toonde afgelopen week dat er best afwijkingen mogelijk zijn.
Ja, de Belgische designer Danny Venlet toonde zijn werk en een andere ontwerper vertelde over haar bijzondere ideeën voor blinden, maar evengoed kwam een Indiër vertellen over zijn fascinatie voor de straatverkopers in zijn thuisland en een testpiloot over testritten in het hoge Scandinavische noorden. Een gepensioneerde heer hield dan weer een poëtische mijmering.
Elk deden ze dat keurig netjes bij twintig projecties die ze hadden meegebracht en die perfect gechronometreerd elk slechts twintig seconden te zien waren. Bizar om te beseffen: hoe vreemd, ingewikkeld of hoe saai ook, op geen enkel moment klonk er tijdens de 'spreekbeurten' ook maar iets van geroezemoes onder de toeschouwers, die eigenlijk niet van tevoren wisten wat ze die avond te horen zouden krijgen.
'Dat onverwachte is een van de leuke aspecten aan Pecha Kucha', legt Alok Nandi uit. 'Je weet niet wat je gaat horen en zien. Bovendien helpt het mechanisme van die chronometer: je weet dat het risico op verveling laag is. Na zes minuten veertig seconden volgt er iemand met een héél ander verhaal. En dan nog: misschien valt de spreker tegen, maar zijn de beelden die hij of zij heeft meegebracht, erg fraai. Het is gewoon leuk om mensen verhalen te horen delen. Tegelijk leer je dingen die je anders nooit zou vernemen.'
De voertaal in Brussel was Engels, en redelijk wat van de elf sprekers waren buitenlanders. Hoe hip ook, is dit wel iets wat de eerder bescheiden Belg ligt? 'Ik woon al 25 jaar in België', glimlacht burgerlijk ingenieur Nandi, zelf van Indische afkomst, 'en ik gaf als professor hier al tien jaar les. En ja, Belgen zijn een stukje introverter. Maar als ze eerst twee keer komen kijken, durven ze het de derde keer best wel aan om hun verhaal te doen.'
De volgende Brusselse Pecha Kucha vindt plaats op 20 mei http://pechakucha.architempo.net/ www.pecha-kucha.org
Hans-Maarten Post |
